И-збор

(И-збор)
Ѕвезда северница,
и северно небо,
пламнати искри.
и недогорен оган,
разбеснет ветер,
и потврдување,
а надвор – молк!
3 Comments »
Filed under: поезија

(И-збор)
Ѕвезда северница,
и северно небо,
пламнати искри.
и недогорен оган,
разбеснет ветер,
и потврдување,
а надвор – молк!
3 Comments »
Filed under: поезија
Те довикував – но попусто,
тебе слухот те напуштил,
точно како мене ехото,
а зборот сеуште ми трае,
како првиот поглед – пред живеењето,
како првиот поглед – пред живеењето,
како проклето првиот поглед – пред живеењето,
и сега кога умирам, тебе те повикувам да ме погребеш.
*
(Се викав еднаш, се викам и сега)
11 Comments »
Filed under: поезија, пороци

Кога ги голтаме кривините на ноќта,
kако некој интимен оброк (за двајца),
и кога испраќаме и примаме сигнали,
само за да си ја докажеме природноста,
зрачиме ли во воздухот,
исто како што љубовта зрачи од таму,
подготвена да се судри со нови луѓе,
кои се појавуваат пред непредвидливото да пукне,
и да отвори цел ,
во која, објaснувањето е дека:
животот е партија во некоја игра,
која трае повеќе од вообичееното,
а пократко од доволното,
и шансата за високо вознемирување е само,
суптилна рамнотежа ,
сон или увид на сослушување,
каде твоето размислување е секогаш рационално,
а моето егоистично,
но,
но,
но,
ќе те поканам еднаш над,
каде можеш да бидеш само со чиста магија и никако поинаку,
и ,
ако не те разберам,
ќе те прашам,
зошто имам голема љубопитност ,
за неконвенционални работи,
кои потоа секако ги отфрлам од себе.
Смисла- Има!
(Денес се гледам преку каталози и излози во облека од деликатесни ткаенини)
5 Comments »
Filed under: философија

После еден поглед – eлегија на постоењето!
Тогаш или сега,
никогаш не ми остануваш ист,
те оформувам секое ново утро ,
велејќи и на вистината дека лаже,
а таа мачителка,
сеуште сонува во мојата боја,
и за да не остане некажено еве нека е запишано:
- Еј љубов, те оставив на половина пат до мене.!!!!
22 Comments »
Filed under: мистерии, поезија, пороци, религија, уметност, философија

Почнуваме да си личиме:
во надежите,
во каењата,
во игрите и во глупостите,
и додека ми кажуваш
колку вредноста зависи од времето,
ти велам дека не им верувам на рачните часовници,
ниту пак на ѕидните.
До недоглед не сме токму, а сепак си ги соблекуваме и облекуваме исто мислите.
20 Comments »
Filed under: Некатегоризирано